Skip to Content

Green Light

19 Januari was een spannende dag, dit was de dag dat alle docenten van MASieraad naar Hasselt kwamen om te luisteren naar de ideeën van ons, de MASieraad studenten. En niet zo maar ideeën, maar de ideeën over onze projecten. Onze afstudeer projecten, en hoe we gekomen zijn waar we nu zijn en waar we heen willen. Het is erop of eronder, maar voordat het 19 januari….

was is er uiteraard het een en ander gebeurd.. Dus even beginnen bij het begin van dit studiejaar in September. Na het verloop van vorig jaar is besloten dat het beter is voor de studenten om het schrijven van de thesis en het maken van fysiek werk tegelijk op te laten gaan. Ik moet zeggen dat is daar totaal achter stond, op deze manier zouden tekst en werk mooi bij elkaar kunnen komen. Het maken en het denken zouden gelijk op gaan….inmiddels is dat ook wel zo, maar man man, dat was even niet heel makkelijk. Ik was namelijk leuk aan het lezen en schrijven en probeerde daar ‘naartoe’ te werken, voor mijn gevoel. Het maakproces verliep ineens heel stroef, ik ging van alles zitten bedenken. Daar waar ik normaal heel veel maak en, door dat maken, tot een onderwerp kom en daarop door werk, had ik nu het idee dat ik moest maken waar ik over schreef. Het werd een soort opdracht voor mijzelf, waarbij ik alle speelsheid verloor. Gelukkig voelde ik redelijk vlot wat er gaande was en heb ik mijn thesis tijdens mijn maken in mijn achterhoofd gehouden, en vooral niet op de voorgrond laten bepalen (snappen jullie het nog?).

Mijn nieuwe strategie zorgde voor een frisse stroom aan maak-energie, hoera! Ondertussen had ik iedere week gesprekken met mijn mentor Ted Noten (de website van Ted), die mij dit hele jaar zal begeleiden. Die gesprekken bestaan vooral uit het door mij laten zien wat ik heb, proberen te verwoorden waar ik mee bezig ben en tips en af en toe opdrachtjes van Ted die mijn verder moeten helpen. Verder praat ik (behalve met manlief Harco) nauwelijks met mensen over het werk wat ik nu aan het maken ben. In December realiseer ik mij dat ik meer moet praten over mijn werk met verschillende mensen. De richting die ik nu uitga is voor veel mensen die mij kennen misschien niet perse logisch en voor veel mensen zelfs raar, aantootgevend of wreed. Dat is ook, merk ik, de reden dat ik het voor mijzelf houd, dan hoef ik ook niks uit te leggen…. Maar dat is nu voorbij, want 19 januari moest ik toch ook echt met de billen bloot voor een 7 koppige jury.

Beter weet je waar je het over hebt en durf je dat ook uit te spreken. Sinds die jury, is het praten over wat ik doe iets makkelijker geworden, ik zal proberen jullie nu ook in vogelvlucht mee te nemen door mijn proces en te eindigen bij het thema waar ik mee aan de slag ga.

Vorige jaar was ik bezig met het maken van werk over goud en over het lichaam, overkoepelend thema: schaamte. Schaamte over het gebruik van goud en het daarmee misbruiken van mens en milieu en schaamte over mijn lichaam zoals dat er is. Gaandeweg het eerste jaar merkte ik al dat beide thema’s sterk zijn, maar voor dit moment slecht te combineren. Schaamte als thema is te groot,en de combinatie van de twee soorten schaamte maakte dat het werk naar mijn beleving minder krachtig werd..

Tijdens het schrijven van de thesis en het onderzoek kwam ik tot de conclusie dat je van het kijken naar een performance makkelijker een onaangenaam gevoel krijgt dan kijken naar een sieraad. Een sieraad is er toch vooral om het oog te pleasen en de drager te verfraaien. Er zijn natuurlijk wel kunstenaars in de sieraden wereld die ook niet zoeken naar het plezierige, dus daar zoek ik er een aantal van bij elkaar.

Het schrijven van mijn thesis brengt mij bij Simone de Beauvoir en Judith Butler, Simone is met haar feministische denkbeelden (1949) een grote inspiratie voor Judith Butler. Toen ik de performativiteitstheorie van Judith Butler las, besefte ik opnieuw dat wie je bent veel te maken heeft met je opvoeding, culturele- en historische achtergrond en omgeving. Dit geldt niet alleen voor geslacht, maar voor mensen in het algemeen. Kunnen we zijn wie we zijn, of bepaalt onze omgeving de uitkomst van ons als mensen? En bovendien, wanneer is iemand zichzelf? Welke beslissingen neem jij omdat je ze wilt nemen? Welke beslissingen neem je omdat je het geleerd hebt of vanwege wat je denkt dat andere mensen zouden verwachten?

Dit thema van de fluïde identiteit en het bewust zijn van de keuzes die je maakt spreekt mij erg aan en mijn werk heeft hier vorig jaar al tegenaan geschuurd, zoals in het werk To Shave Or Not To Shave…(hier een afbeelding). Het werk dat ik presenteer tijdens de Green Light presentatie bestaat uit veel schetsen en ideeën over het veranderen van je identiteit, het bewust worden van de manier waarop jij je presenteert.

Na het vertellen van mijn verhaal buigt de 7-koppige jury zich over mijn schetsen. Goed om te zien hoe ze verschillende keuzes maken in wat ze uitgewerkt zouden willen zien. Na een kort vragenrondje gaan ze door naar de volgende..pffffff..voor mij zit het er op….het grote wachten op Het Oordeel kan beginnen.

Het is leuk en leerzaam om te horen en zien hoe de andere studenten hun werk presenteren. Ik zie dat werk met enige regelmaat, maar tijdens een presentatie moet alles kort en bondig en dat geeft een ander beeld.

Rond een uur of 15 mogen we één voor één naar binnen bij jury, het oordeel kan rood, oranje of groen zijn. Gelukkig krijg ik te horen dat ze het afstuderen van mij wel zien zitten. Mijn licht staat op groen, hoera! Het is nu een kwestie van nog meer schetsen maken en dan kiezen welke werken het best uitgewerkt kunnen worden als afstudeer project.